ತoಪದವೋ ಎಲ್ಲಾ ತoಪದವೋ.... 

ಧಗೆಯಿಂದ ಸುಡುತ್ತಿದ  ಧರೆಯೆಲ್ಲ , 

ಒಣಗಿದ್ದ  ಗಿಡ ಮರ, ಹೋಬಳ್ಲಿಗಳೆಲ್ಲ .... ಹಸಿರದವೋ ! 

ಹಸಿರ  ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ  ಭುವಿಯೆಲ್ಲ  ನಗುತವೆ , 

ನದಿಗಳು ಝುರಿಗಳು ಕುಣಿಯುತ್ತ  ಹರಿದಾವೆ..

ಮಳೆರಾಯ ನೀ ಬಂದು ಇಳೆಯೆಲ್ಲ ಮುದ್ದಿಸಿ ಲಾಲಿಸಿ ಹೋದಾಗ ,

ಹಸಿರದವೋ  ಎಲ್ಲಾ ಹಸಿರದವೋ.... 

ತoಪದವೋ ಎಲ್ಲಾ ತoಪದವೋ... 

ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಸದಾ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು,

ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗುತಿದ್ದೆ.. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕಾಡುತಿದೆ..

ನಾವು ಅಲೆದಾಡಿದ ದಾರಿಗಳೆಷ್ಟೋ, ಮಾತನಾಡಿದ ಮಾತುಗಳೆಷ್ಟೋ...

ತಿರುಗಾಡಿದ ತಿರುವುಗಳೆಷ್ಟೋ, ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಗಳಿಗೆಗಳೆಷ್ಟೋ..

ಹೋದ ಕಡೆಯಲೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ದನಿ ಕುಗ್ಗಿದೆ, ಪದಗಳು ಸತಿದ್ದೆ, ಮನ ಸೋತಿದೆ..

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ..ನನ್ನ ಕಾಡುತಿದೆ..

ಮಧುರ ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನನಗಲೇ??

ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಬೀಳುವ ಕಂಬನಿಯಣೆನಿಸಲೆ??

ಮನಸಿನಲ್ಲಾದ ಗಾಯ ಮೊದಲು..

ಅದರ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ನೋವಿನ ಬರೆಗಳು.

ರಾತ್ರಿಯ ನಿದ್ದೆಯಲಿ ಬಂದು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿ ಹೋಗದಿರು...

ಮನದ ಮನೆಯನು ರಾಢಿ ಮಾಡದಿರು..

ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿರು.. ಎಂದೂ ನೆನಪಗದಿರು..

ನನ್ನದೆಲ್ಲವ ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟು
ಇದ್ದರೂ ಇರದಂತೆ
ಇದ್ದು ಬಿಡುವ ಆಸೆ...
ನಿನ್ನಲೇ ಮುಳುಗಿ ಬಿಡುವ ಆಸೆ...

ಬರೆದೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರ ನನ್ನ ಬಾಳ ಪುಟದಲಿ....
ಹರದೆ ಏಕೆ ನೀನೆ ಅದನು ಏನೋ ಒಂದು ನೆಪದಲಿ...

ನನ್ನ ಬಾಳ ಚಿಗುರೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರಿಲ್ಲ ಗೆಳೆಯ.. 
ಕೆ0ದಾವರೆಯಲ್ಲಿ  ಕೆ0ಪಿಲ್ಲ ... 
ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಇನಿಯ ನನ್ನ ಬಾಳ  ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಲಿ ರ0ಗಿಲ್ಲ ...

ನನ್ನ ಕವನ 

ಚಂಪೂ ಕಾವ್ಯ ವಲ್ಲ ... ಅಲಂಕಾರಗಳಿಲ್ಲ ..
ಭಾಮಿನಿ ವಾರ್ಧಕ ಷಟ್ಪದಿಗಳಿಲ್ಲ...
ಸರಳ ಭಾವಗಳ ಬರೆತಾ - ನನ್ನ ಕವನ 

ಹೃದಯದಾಳದ ಮಿಡಿತ, ಪದಗಳ ಕೊರೆತ, 
ಅಂತರಂಗದ ಮಾತು..
ಎದೆಯಾಳದ ತುಣುಕು- ನನ್ನ ಕವನ

ಕೋಗಿಲೆಯ ಕಂಟದಲಿ.. ಪುಟ್ಟ ಕಂದನ ಕೇಕೇಯಲಿ
ಅಮ್ಮನ ಅಕ್ಕರೆಯ ಮಾತಲ್ಲಿ,
ನಲಿದಾಡಲಿ - ನನ್ನ ಕವನ.

ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲಾಗಿ.. ಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡಾಗಿ..
ಗೆಜ್ಜೆಯ ದನಿಯಾಗಿ ,
ಹೂವಿನ ನಗುವಾಗಲಿ- ನನ್ನ ಕವನ 

ನಮ್ಮವರು

ಬೀದಿ ಬೀದಿ ತಿರುಗುವ ತಿರುಕ
ಮೊಂಡ ಕೈ ತೆತ್ತ ಭಿಕ್ಷುಕ
ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಕಾಣದ ಕಂದಮ್ಮಗಳು
ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮವರೇ ..
ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುವವರೇ..

ಬಟ್ಟೆಯ ಕಾಣದ ಅರೆಬೆತ್ತಲೆ ಮೈಗಳು
ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಆಯುವ ಅಲೆಯುವ ಮಕ್ಕಳು
ನಾಳೆಯ ಕಾಣದವರೂ
ಇಂದಿನ ಬಾಳ್ವೆಗೆ ಹೊರಡುವವರು
ಇವರೂ ನಮ್ಮವರೇ.. ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿರುವವರೇ..
ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ ಭೂಮಿ ಭಾರತದವರೇ..